Ben Bu Yazıyı Sana Yazdım (5)

Seni her gördüğümde yükselen kahkahalarım varya onlar yalanlar... Yok sayıyorum demeye çalışıyorlar; inandırmayı başarıyorlar belki ama aslında yapamıyorlar. Tüm bunları yapan korkak bir kadın, tutkusuna sahip çıkamayan çığırtkan bir kadın. Sahipliği olamayan zavallı, savaşacak gücü olmayan, sana sevgisini anlatamayan utangaç bir kadın. Kendi sevgisine bile inanmayan ahmak bir kadın bu, en baştan koşulsuz yenilgiye sarılan... Gidersen diye yanında kalmayan, savrulursun diye ellerinden tutamayan... Kabul et anlamsız bir kadın bu. Çekindiğin, yaklaşamadığın, anlayamadığın, başkaları var sandığın aslında yapayalnız kadın.

Biliyorum ben tuhaf biriyim. Alışamadım ki ben bile kendime...
Örneğin saçma sapan kararlar alıp çok radikal olduklarına inanıyorum, sonra yaşarken hayata çarpıp çürük içinde kalıyorum, kimse için hiçbir şey ifade etmeyecek cümlelerle yanıtlıyorum insanları ama tüm bunların güzel gelişmeler olduğuna inanıyorum... Sonra anlamsızca susuyorum bazen ve anlamsızca çığırtkanlık ediyorum. Hiç sevemiyor gibi hissediyorum sonra bir an geliyor delice sevdiğime inanıyorum. Alışamıyor insanlar bana, kedi gibiyim belki... Tedirgin ediyorum insanları birden saldıracakmışım gibi ama öyle acınası aşklarda yitiyorum ki saldıracak mecalim yok esasen.

Bu kadar sevmeseydim seni; bu kadar kırıp dökmezdim, böyle çok yazmazdım belki... Ben ağlarken bitiyor işte yarınlarımız. Seni suçluyorum, seni sevmeyen herkesi suçluyorum, kendimi suçluyorum ama hiçbir şeyi değiştiremiyorum.

Düşler görüyorum bazen inanıyorum düşlerime, düşler kuruyorum ama güvenemiyorum kuruntularıma. Sen olsan basit derdin, basit çözümler üretirdin, ben öfkelenirdim ağlardım. Seni hep ağlamakla tehdit ederdim ve sen hep susardın. Susma canım birşeyler söyle, öyle şeyler söyle ki gözyaşına mahal kalmasın, sen öyle bi konuş ki ayrılığa zaman kalmasın. Ben seni savunmadan kalabileyim yanında, haklı çıkmalarından korkmadan,  hiç utanmadan kalabileyim.

Kaç ayrılık, daha kaç kavga... Biliyorum attığım her adım deprem, vahşi hayvanlar gibi saldırıyorum sana, yaralıyorum, kurban edip kanını alnıma sürüyorum. Oysa üzüldüğüm kadar üzüyorum yalnızca. 

Biliyor musun? Ben çok sevebilirdim seni; öyle de yaptım. Ama söyleyemedim hep sustum. Suya sustum, gözlerinde kan oldum sustum, çığlıklarına sustum, çekip gitmelerime, dönüp sarılışlarıma, giderken yoluma döktüğün bakışlarına sustum.

Peki bunu biliyor musun? Sessizce çekip gitmek bir yenilme biçimidir. Alışkanlıktır bazen hep sessiz kalmak, bazen söylenecek tek söz kalmaması... Yaygarayı koparacak bir karaktere hiç sahip olmamaktır. Dillenecek her cümlede yenik düşme korkusu, alınacak cevaplardan kaçan korkaklıktır sessizce çekip gitmek. Birazda hırpalamadan kabullenme cesareti ve belki hayatta kalma, tutunma biçimi...