Normal

Nereye gideceğini bilmek bazen sadece zor!
Seçim yapmak mı? Kimi niye seçmeli? Nelerden vazgeçmeli?
Kendinden, kendi seçimlerinden vazgeçmeli bazen başkalarının doğrularını kabullenmeli...

Bu aşkı kim yaşayacak peki? Ben mi? Ben(liğim)i sahiplenenler mi? Seviyorum ben serseriliğimi, umarsız sevgililerimi. Hiç bitmeyecek öykülerimin karikatüristik kahramanlarını. Ben nasıl, ne zaman uyum sağlayacağım hayata? Ne zaman normlara uygun aşklar yaşayacağım? Aşk normal kelimesine sığar mı diyorsunuz siz? Peki beni nereye sığdıracaksınız bu hayatta?

Yapmayın! Kollarım kırılacak, bacaklarım paramparça olacak hayata sığmaya çalışırken...

Bugün Yazmayı Bile Başaramıyorum

Hani bazen kötü hisseder ya insan kendini, hani söylenecek her söz yalnızlıktan duvarlara çarpar... İşte öyle bir gece bu. Bu gece kötü hissediyor kendini...

Yalnızlık... Sevmişimdir aslında yalnızlıkları. 'Kendime ait bir oda'yla yetinmeyip; kendime ait bir ev, bir yaşam kurmayı. Peki neden bu son günlerde ki huzursuzluklarım, yalnızlıktan yakınmalarım? Hayal kırıklığı mı sebep? Yine aynı yanılgıya sahip çıkmış olmaktan mı?

Zor zamanlarda, çok yalnızlıklarda tutunacak bir yer bulunmuyor nedense... Sığamıyor insan çürük bir bedene. Hiç bir dost sohbeti çekip çıkamıyor paniğin içinden ataklarını.

Yazamıyorum ve bu beni delirtiyor. Sözcüklerim kötüleniyor, başaramadıkça daha ahmak, hissetmeyince daha zavallı hissediyorum kendimi. Siz mi çaldınız hislerimi, kalemimin mürekkebini?