Merhaba, ben her gün içimde yeni bir cinayetle uyanıyorum. Arasıra mutlu olacağımı sanıyorum ama yine de hergün bir fasıl ölmek istiyorum!
Yazmadım! Hayli zaman oldu elime kalem almadım, yazacak bir şey bulamadım, yazacak bir şey yaşamadım... Ne yalan söyleyim akıtacak, kusacak acı bulamadım.
Düşünmedim! Tanrıyı bile sorgulamayalı çok oldu...Ama içimde her gün yeniden doğan bu cinayete de engel olamadım. Öfkeme susmayı öğrettim, gözlerime ağlamayı, tanrıya da beni nasıl yok sayabileceğini öğrettim. Biraz daha uğraşsam ekmeğe küflenmemeyi bile öğreteceğim ama bir kendime umudu öğretemiyorum.
İnsan kendini bile terkediyor bazen ama ben bunu ne zaman yaptığımı hatırlamayacak kadar unuttum kendimi. Yarını hayal edemiyorum, yarının benim olduğunu hiç sanmıyorum!
Ne hissettiğimi size anlatabilmek isterdim. İçimde ki kadının simsiyah olduğunu, gözlerindeki o karanlık mührü, saçlarının yüreğime dolaşmış olduğunu ve kalbimin atışlarına mahal vermediğini, ellerimin o tuttuğu için direnirken titrediğini, zihnimde bir labirent yarattığını bu yüzden bir çıkış yolu bulamadığımı, gözlerimin kaydığı her boşlukta onunla buluştuğunu anlatabilmek isterdim. Anlatamadım.
Anlaşılmak değil! Yalnızca anlatmak istiyorum.
Ruhumda açılan boşlukları, kimsesizlikleri, yalnızlığımın yansımalarını anlatmak istiyorum. Anlaşılmayacağımı bile bile, nefretten nasibime düşeni kabullenerek yürümek istiyorum kelimelerime.
Olsaydı bir yolu benzerdim bende varlığa, eğer başarabilseydim normalleştirirdim duygumu. Hep aynı imkansız hislere kapılmaz, hep aynı yokluklarda yitmeye niyet etmezdim.
Boşluğumu aldım kendime ekledim, birkaç ezgiyi aldım anlamlarını kendime sakladım. Ben sizi yok saydım. Kendime ait bir oda yarattım, ben sadece onu dinledim. Ve şimdi anlamsız anlatışlarım, size kabul arayışlarım. Biliyorum kimseden biri değilim.
